Category: Environment


कर्जत परिसरात सध्या महामार्ग आणि रस्त्यांच्या रुंदीकरणाचं काम सुरू आहे. आणि त्यासाठी झाडांवर कुऱ्हाड पडते आहे.

चांगले रस्ते हवेत, विकास हवा, तर काही वेळा वृक्षतोड टाळता येत नाही. विकासाला माझा विरोध नाही. पण गरज नसताना जेव्हा झाडांची सर्रास कत्तल होते, तेव्हा खरंच डोक्यात तिडीक जाते. असाच प्रकार आमच्या शेताजवळ घडलाय. आणि त्यात एका दुर्मिळ वृक्षाचा बळी गेलाय.

20140422_090331

 

हे नांदुरकी चं झाड माझ्या बाबा, काकांच्या लहानपणापासून म्हणजे किमान साठ वर्ष उभं होतं. कर्जत-भिसेगाव परिसरात अशी दोनच मोठी झाडं शिल्लक होती. एक  रेल्वे गेटजवळ, जे आता अस्तित्वात नाही. आणि दुसरं आमच्या हद्दीवर, ज्यावर सोमवारी कुऱ्हाड चालली.


20140422_090239

खरंतर विकासकामांसाठी, आणि एरवीही जंगलात कुठलीही झाडं तोडण्यापूर्वी वनखात्याची परवानगी आवश्यक असते. त्यासाठी वनखात्याकडून आधी पाहणीही केली जाते. ज्यांच्या हद्दीतील झाडं तोडली जाणार आहेत, किंवा ज्यांची जागा जाणार आहे त्यांना नोटीस दिली जाते. वनखात्याच्या पाहणीत जी झाडं तोडायची आहेत त्यावर नंबर टाकले जातात. आणि जी झाडं तोडायची नाहीत, किंवा वाचवायची आहेत त्यांवर फुली मारली जाते. झाडं तोडण्याचं काम खासगी कंत्राटदाराला दिलं जातं.

20140422_090309

नांदुरकीच्या या झाडावरही फुली मारण्यात आली होती. मात्र कंत्राटदारानं बेधडकपणे झाड तोडलंय. नशीब, त्याचं मशीन बंद पडलं, आणि शेजारचं वावळाचं झाड आणि दोनशे वर्ष जुनी आंब्याची दोन झाडं वाचली. (आमच्या शेतावर राहणाऱ्यांना कल्पना नव्हती, की ती झाड राखीव आहेत.)

माझे काका दुपारी घरी आले होते. संध्याकाळी शेतावर परत गेल्यावर त्यांना हा प्रकार समजला. त्यांनी लगेचच कर्जतच्या वन विभागात फोन लावला. काल मीही शेतावर गेले होते, काही स्पष्टीकरण मिळालं नाही तर पोलिसांत तक्रार करण्याच्या तयारीनं. अर्थात कर्जतचे वनअधिकारीही या घटनेनं नाराज आहेत आणि यापुढे असा प्रकार घडू नये यासाठी त्यांनी तातडीनं पावलं उचलली आहेत.

पण काही झालं, तरी पाडलेला वृक्ष तर आता उभा नाही राहू शकत ना पुन्हा… आमच्या प्रवेशद्वाराजवळ राखणदारासारखा उभा होता तो एवढी वर्ष. आणि म्हणूनच त्याची ही अवस्था लक्षात आली लगेचच. पण अशी कित्येक झाडं विनापरवानगी तोडली जात असतील, अशी शंकाही उभी राहिली आहे. आणि म्हणूनच हा ब्लॉगप्रपंच.

आपल्या आसपास, एखादं झाड तोडलं जात असेल, तर झाड तोडणाऱ्याकडे तशी परवानगी आहे का, याची खातरजमा करून घ्या. आपल्या हद्दीतलं झाड तोडलं जाणार असेल, तर आधी त्याचा मोबदला घ्यायला विसरू नका. असा मोबदला देणं टाळण्यासाठी दुसऱ्या बाजूची सरकारी हद्दीतली राखीव झाडं तोडली जातात अशी तक्रार कानावर आहे. झाडांची तस्करी होत नाही ना, हेही तपासून पाहायला हवं.

आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे आधी दुसरी झाडं लावल्याशिवाय झाडं तोडण्याची परवानगीच देऊ नये वनखात्यानं..

20140422_093303

Movie Review- War horse

When we talk of war, we often talk of distruction and loss of human lives. But in the struggle between powers, nature also suffers. Animals that work for men, like Horses, camals, cattle, dogs as well as forests with it’s free-moving birds and wild creatures falling pray to mortor assaults, are casualties of war which mostly remain unnoticed.

‘War Horse’ throws light on them. It’s a story of a four-legged warrior, a horse named Joey, who is dragged in the battlefield during the World War I. It is a story of undaunting courage and timeless friendship.

Joey, raised and trained by a boy called Albie- Albert Naracott (played by Jeremy Irvin) in rural England, is a remarkable young colt. He shares a special bond with Albert and his family. They feel Joey would be a saviour for the family, but fate has something else in store.

When the war breaks, Albert’s father, Ted Naracott (Peter Mullan) has to sell off Joey to Captain Nichollas, who promises Albie that he’d take care of this special horse.  And there starts a great journey for Joey, who in the course of war, travels different territories and has many owners and friends and miraculously survives the hardships of war. Meanwhile Albie too, joins army and still hopes to see Joey someday. Their reunion is not without any drama.

The movie is a film adaptation of a Novel of the same name by Michael Morpurgo, a story based on true tales of Horses during the First World War. It was a time, when animals were still used in warfare- both as ride, or as carriers of heavy artiliary guns or vehicles. Their contribution, is mostly forgotten.
Joey is a metaphor for all those who are drawn in the war wherin they are not directly involved. Joey works for 3 armies- first British, then German and then French. Though he’s born in Devon- Britain, he’s neither English, nor German, nor French. He’s just a War horse who keeps doing his job. Yet, Joey gets friends in all three armies. There are people who treat him as a machine and then, there are people who love him.

The high point of movie for me is the scene, where Joey is entangled in barbed wire in the no-man’s land and a British Soldier and his German counterpart come forward to save him and how they decide who’d take the Horse.

Many scenes in the movie depict war in a different perspective. For example, Ted Naracott is a Boer War Veteran who never talks of his achievements. He’s weak in a leg and drinks constantly to avoid pain. Still, Ted is respected by his wife, Rose, for the valour he showed in war. She says her husbund is courageous enough not to feel proud of killing others.

Interstingly, the movie has come out at a time, when fear of war and unrest is looming over many countries around the world.  A century after the Great War,world still knows no peace.

Like the grand-père says in the movie, it’ll never be over. And then it might really end and reunited friends would be walking together in the twilight..

Directed and co-produced by Steven Spilberg, the movie is ofcourse, technically superb. Speilberg has missed on the Oscar nomination for Best director but his movie has got 6 nominations, and can bag a couple of awards for sure.

– Janhavee Moole